Legrichting: reken de laatste rij uit

De meeste mensen leggen de eerste plank tegen de langste muur, want dat voelt logisch. Zeven rijen later blijkt de laatste rij vier centimeter breed te worden — een streepje laminaat langs de wand waar je oog voortaan altijd naartoe gaat.

Legrichting is een rekensom die je vooraf maakt, geen gevoel waarmee je begint. Twee dingen bepalen hem: waar het licht vandaan komt en hoe de laatste rij uitkomt.

Met het licht mee, tenzij de kamer iets anders vraagt

Planken die met de lichtinval meelopen, laten hun naden minder zien: het licht valt langs de voeg in plaats van erop. In een kamer met grote ramen aan één zijde is dat meestal de doorslaggevende factor. Maar in een lange, smalle ruimte kan dwarsleggen de kamer juist rustiger en breder maken. Kies dus bewust welke van de twee je belangrijker vindt.

Reken de laatste rij uit voor je zaagt

Deel de breedte van de kamer door de plankbreedte. Blijft er minder dan een halve plank over, dan zaag je de eerste rij smaller zodat begin en eind even breed worden. Dat is één rekensom van dertig seconden en het is het verschil tussen een vloer die klopt en een vloer met een rafelrand.

Leg eerst een paar planken los neer

Voordat er ook maar iets gezaagd wordt: leg vier planken los in de richting die je overweegt, en kijk er ’s avonds met de lamp aan naar en overdag met daglicht. Doe dat ook in de deuropening naar de hal, want dat is de plek waar een verkeerde richting het meest opvalt. Het kost je een kwartier en het is de enige manier om de keuze te zien in plaats van hem te bedenken.

Waar deze regel niet opgaat

In een woning met een doorlopende vloer door meerdere kamers wint de doorloop het van de lichtval. Onderbreek je de richting bij een deur, dan zie je die overgang altijd — ook al ligt elke kamer op zichzelf perfect. Wij houden in dat geval één richting aan door het hele huis en accepteren dat één kamer niet ideaal ligt. Dat is de minst zichtbare compromis van de twee.

De vraag die je aan de legger stelt

Niet “welke kant leggen we op”, maar “hoe breed wordt de laatste rij en waar komt de overgang naar de hal”. Op die twee antwoorden zie je meteen of er iemand heeft nagedacht of dat er straks gewoon bij de langste muur wordt begonnen.